KENDİMLE TANIŞIYORUM 8

                 Bazen resim yapar biraz kafamı boşaltırım. Bu birazda teknik bir şeydir. Bir resim seçer ve onu istediğim ölçülerde büyütürüm. Bunu hemen hemen herkes yapabilir. Biraz görü yani persvektif gerekebilir. Tabii ki zaman da. Biraz da kalemi kullanmak olabilir. Biraz sabır birazda çalışma gerektirebilir. Bütün bunları bir araya geti-rip bir şeyler ortaya çıktığında çok hoşuma gider. 

                Bazı yaşam derslerimde hep bunu hayatıma yapmam gerektiği mesajlarını alırım. Ancak bu bi türlü başaramam. Şu anda bile her şeyi bir kenara atmış sıfırdan başlamaya çabalıyor olmam beni korkutmuyor. Sadece zaman kaybettiğim düşüncesi moralimi bozuyor o kadar. Bununla da başa çıkacağım. 

                Hayatımı şu anda bembeyaz bir sayfa gibi önüme sermiş durumdayım. Olucakları bende bilmiyorum. Fakat bir taraftan da çalışmaya devam ediyorum. Her ne kadar faydasız gibi görünsede mücadele eden tarafım bununla uğraşıyor. Evet şu anda edindiğim çok büyük hatta normal bir kariyerim bile yok. Ancak bu bi son da değil. Öyle ise yapılacak işler nelerdir deyip listeyi önüme koyduğum da ürküyorum. Ooo ne kadar çok iş var böyle. Şimdi işsizlikten yakınmanın bi anlamı da kalmıyor. 

                  Çoğu defa bunu yapmış olduğum için Einstein' in delilik tanımlamasına çok uyan bir profilin başındayım belkide öyleyim. Yaşamıma birazda sanatsal bir beceri de katarsak buda yer bulamıyor. Yani tam bir karmaşanın içinde herşeyin sıfırdan başlanması ürkütücü. Ancak cahilliğinde bi cesareti olduğunu biliyorum. Yani bende bi "deli cesareti" dedikleri şey mi var acaba?

HAYATINIZ BOYUNCA KENDİNİZE EN DOĞRU SORUYU SORMANIZ DİLEĞİYLE, HOŞÇAKALIN.