Kendi üzerimdeki gözlemlerime baktığımda daha çok "kolay inanan" biri olarak tanımlama yapmamın pekte yanlış olmadığını gördüm.
Kendimi tanıma yolculuğum da bu yönümü keşif etmem hemen bana başka soruları sormama sebep oldu. "Kolaycılık mı bu", "Araştırma zahmetine katlanmadan inanmak işime mi geliyor" . Bu saptamalar benim şüpheci tarafımı körüklüyor ve bu yöne kaymam daha kolay oluyor. Bu kez daha fazla soru sormaya başlayıp karşımdaki insanları da zor durumda bırakıyorum. Bilmiyorum ama belkide onları da şüpheye sürüklemiş olabilirim. Bu aslında benim yapmak istemediğim bir şey ancak kontrol edemediğim bir durum. Zihnimde hemen bir dünya soru beliriveriyor. Bu soruların çoğu cevapsız kalıyor. Buna cevap verebilen birinin olması ihtiyacı oluyor. Bu bilinmez insan hemen her aşamada karşıma çıkıyor. Daha doğrusu bu ihtiyaç demek lazım.
Şüphe girmiş bir zihin bu şekilde kontrolsüzce ego ile birleşip daha fazla negatif ve daha fazla sorular ile zihnimi bulandırmaya devam ediyor. Bu yön o kadar yoğunlaşıyor ki bazen kendimi başka bir yerlerde buluyorum.
Bunun farkına varmış biri olarak düzeltme yollarını araştırmaya başladığımda bambaşka veriler le karşılaşıyorum. Kişilik bölünmesi yada patolojik bir durumda olabilir. Ancak içimdeki bir taraf yine bana denge den bahsediyor.
İnsan ne kadar çok duygu içeriyormuş. Bir o kadar da dengeye ihtiyacı var. İnsanın kendini dengeli ve normal bir varlık olarak piyasaya çıkarması ne kadar zormuş. Çünkü hemen her konuda ikilem yaşaması mümkün. Bunlar akla gelir fakat dengeli bir sonuçla hareket etmesi zor gibi görünüyor bana.
HAYATINIZ BOYUNCA KENDİNİZE EN DOĞRU SORUYU SORMANIZ DİLEĞİYLE, HOŞÇAKALIN.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder